مهارت هاي زندگي از نظر سازمان جهاني بهداشت عبارت است از توانايي انجام رفتار سازگارانه و مثبت به گونه اي كه فرد بتواند با چالش ها و ضروريات زندگي روزمره كنار بيايد.انسان دنياي امروز به لحاظ پيچيدگي هاي زندگي ناشي از توسعه شهرنشيني ، افزايش جمعيت ، مهاجرت بي رويه و آپارتمان

نشيني ، رشد تكنولوژي ، كمبود تحرك بدني ، تغيير الگوي بيماري ، از واگير به سوي غير واگير نظير ايدز ، اعتياد ، بزهكاري ، خشونت ، سوانح و حوادث ، بيماري هاي شغلي و چاقي ، بيماري هاي اعصاب و روان و غيره با چالشهاي زيادي مانند مشكلات خانوادگي ، شغلي و اجتماعي ، اقتصادي دست به گريبان است.

در صورت فقدان يا كمبود مهارت هاي زندگي هر كدام از اين مشكلات مي توانند بر كيفيت زندگي انسان تاثير و سلامت افراد را تهديد كند. به طور كلي آموزش مهارت هاي زندگي اين توانمندي را در افراد بوجود مي آورد كه در رويارويي با چالش هاي زندگي و در جهت پيشگيري از آسيب هاي رواني و اجتماعي هوشيارانه تر عمل كرده و خردمندانه از پس مشكلات برآيند.

بسياري از افراد كه در پي خدمات روانشناختي هستند ، مشكلاتشان ريشه در مسائل بين فردي و به برقراري يا حفظ روابط صميمانه با ديگران مربوط مي شود. به طور كلي ضعف مناسبات در روابط انساني است. افراد اغلب بر اين باورند كه مشكلاتشان منحصر به فرد بوده و فرصت هاي زيادي براي نجات از زندگي يكنواخت و كسالت آور خود ندارند. ممكن است آنها ندانند چگونه با افرادي كه دوستانشان دارند زندگي كنند.

مهارت بين فردي نوعي آزمايشگاه طبيعي است، كه به افراد نشان مي دهد تنها نيستند و اميدي هست كه بتوانند زندگي جديدي را خلق كنند و شاداب تر در مسير زندگي قرار گيرند.

اگر انسان خواهان دنياي بهتري است بايد راه هاي بهتري را بيابد. مهارتهاي ارتباطي موثرتري را بياموزد. رويدادها را با هوشياري و انعطاف پذيري بيشتري درك و احساس كند. زندگي در عصر ارتباطات و آگاهي از فنون روابط موثر دلهاي افراد را به هم نزديكتر ، انديشه ها را بارور تر و نيل به هدف را آسانتر مي سازد.

مهارت روابط بين فردي موثر:

اين مهارت يكي از ده مهارت اساسي زندگي است كه در صورت كسب آن ، افراد از سلامت رواني ، رشد شخصيتي ، افزايش بهره وري شغلي ، موفقيت ، افزايش كيفيت زندگي ، افزايش سازگاري و خود شكوفايي برخوردار خواهند شد.

براي برقراري روابط بين فردي موثر چهار حوزه مهارتي را بايد فرا گرفت.

1-       پذيرش خويشتن :

پذيرش خود زير بناي سلامت رواني است ، لازمه پيشرفت ، پذيرش خود با همه نقاط ضعف و قوت است ، به اين معني كه هر انساني منحصر بفرد است كه داراي ويژه گيهاي خاص است ، و اين ويژه گي ها او را از ديگران متفاوت مي سازد. و خود را دوست داشتني و قابل احترام بداند. اگر انسان خودش را بپذيرد ، پذيرش ديگران برايش آسان خواهد بود.

مشكل پذيرش خويشتن زماني بوجود مي آيد كه فرد خود را نفي كرده و دائماً با ديگران مقايسه مي شود. جملاتي نظير خودم را قبول ندارم ، خسته شدم ، نشانه عدم پذيرش خويشتن است. در پذيرش خويشتن فرد به توانايي هاي خود احترام مي گذارد و نسبت به نقاط ضعف خود آگاه است و هر كس اولين دوست خود است.

2- پذيرش بدون قيد و شرط:

به اين معني است كه فرد مقابل را بدون قيد و شرط و صرف نظر از داوري كه او كيست و چه موقعيتي دارد و جهان را چگونه درك مي كند ، پذيرش نمايد. وقتي كه با كسي ملاقات مي كنيد ، اولين چيزي كه انتظار دارد اين است ، كه همانطوري كه هست مورد پذيرش و احترام واقع شود.

پذيرش بدون قيد و شرط ، راه پيوندهاي صادقانه را هموار مي سازد. وقتي انسان احساس كند كه او را همانگونه كه هست ، مي پذيرند ، احساس نزديكي ، ايمني و اعتماد مي كند. پذيرش بدون قيد و شرط درك درست از همديگر است جملاتي اگر نمره بيست بياري ، اگر مطابق ميل من رفتار كني و صدها اگر ديگر نشانه پذيرش با قيد و شرط است. تا فردي پذيرفته نشود تغيير نخواهد كرد.

3-       همدلي با ديگران :

    همدلي يعني ظرفيت و توانايي كه فرد خود را جاي ديگران بگذارد و واقعيات را از ديد او ببنيد و احساسات او را در مورد چيزهاي مختلف درك كند. يكي از ابزارهاي مهم همدلي در روابط بين فردي گوش دادن فعال است. يعني بازگويي جملات طرف مقابل با كلمات و جملات خود . در واقع پيام مي دهد كه درك درست صورت گرفته و در ضمن نشان ميدهد فرايند گوش دادن انجام گرفته است.

4-       تاييد و تحسين كردن:

همه انسانها نياز اساسي به تاييد ، تشويق و پذيرفته شدن دارند كه باعث افزايش رفتارهاي مطلوب و عزت نفس مي گردد. و فرد خود را دوست داشتني و ارزشمند مي پندارد. تاييد و تحسين چه به شيوه كلامي و غير كلامي بايد به شيوه ساده و حقيقي باشد. تاييد و تشويق هاي ساختگي بدور از واقعيت كارايي ندارد. افراد مي توانند در فرصت هاي مناسبي ، تشويق و تاييد كردن را به شيوه هاي واقعي انجام دهند.

تهيه و تنظيم:
بهداشت روان